Convenant
Achtergrond en historie
Het eerste Convenant Verpakkingen kwam in 1991 voort uit een vrijwillige overeenkomst tussen ruim 300 bedrijven en de overheid om de hoeveelheid verpakkingsmateriaal terug te dringen en hergebruik van verpakkingsafval te bevorderen. Na de komst van de Europese Richtlijn Verpakking en Verpakkingsafval in 1994 was deze overeenkomst niet langer geldig vanwege het vrijwillige karakter ervan. In de Nederlandse Ministeriële Regeling voor Verpakking en Verpakkingsafval - afgeleid van de Europese richtlijn - bestond de mogelijkheid voor het sluiten van een Convenant. Dit leidde in december 1997 tot het Convenant Verpakkingen II en in december 2002 tot het derde Convenant.
Wat er tot dusver is bereikt
Convenant I is gebruikt om per materiaal in de afdankfase naar de beste methode(n) van nuttige toepassing te zoeken. De huidige, geoptimaliseerde inzamelmethoden zijn hieruit voortgekomen. Verder zijn tijdens de looptijd van dit Convenant diverse levenscyclusonderzoeken uitgevoerd die aantonen dat meermalige verpakkingen in het algemeen niet beter zijn voor het milieu dan eenmalige verpakkingen.
Convenant II behelst diverse verplichtingen waaraan de verpakkingsketen moet voldoen, met als doel het storten en verbranden van verpakkingsmateriaal te verminderen. Preventie en hergebruik spelen een hoofdrol. Ook de rapportering is in dit convenant geregeld.
In het huidige Convenant III, met een looptijd tot eind 2005, worden de eisen van de overheid verder aangescherpt en wordt zwerfafval toegevoegd. Zonder de generieke belofte van het bedrijfsleven om behalve de materiaalprojecten ook het zwerfafval aan te pakken (daarom is het een overall-project met medeverantwoordelijkheid voor elke producent/importeur), was dit convenant niet tot stand gekomen. Aan het eind van de looptijd moet de totale hoeveelheid zwerfafval met 45% verminderd zijn en de hoeveelheid blikjes en kleine drankflesjes met 80%.
Geen convenant, wat dan?
Een bedrijf dat niet is aangesloten bij het convenant, is zelf direct verantwoordelijk voor het opruimen van de verpakkingen die het op de Nederlandse markt brengt. Wanneer de doelstellingen van het convenant niet worden gehaald, betekent dat een alternatief - en waarschijnlijk veel duurder - systeem, al dan niet door de overheid opgelegd aan de bedrijven in de verpakkingsketen. Duitsland, Frankrijk en België bijvoorbeeld zuchten al onder het peperdure ‘groene punt’-systeem.
- bron SEV
Meer informatie over de inhoud van het Convenant Verpakkingen vindt u op www.svm-pact.nl